Harlingen – Cuxhaven

 

Een prachtige rechte koers langs de Pollendam

Een prachtige rechte koers langs de Pollendam

We varen om 11:00 de haven van Harlingen  uit, want het is pas om 12:00 uur hoog water in Harlingen. Het waait voor geen meter en we motoren. Al langs de Pollendam probeer ik de stuurautomaat en die werkt voortreffelijk! Weer een zorg minder, want het zou jammer zijn geweest als we de ST1000 weer op de windvaan hadden moeten zetten. Die methode werkt prima, maar als de motor aanstaat is de slijtage aan de windvaan te groot. We reserveren deze methode liever voor die gevallen dat we vlak voor de wind zeilen en de windvaan minder goed presteert,

De reis naar Cuxhaven verloopt voorspoedig. Omdat er betrekkelijk weinig golfslag staat, snijden we een beetje af en pikken we een stukje mee van de Westergronden boven Vlieland waar op dat moment 6 meter water staat. Met een toerental van 1800 toeren lopen we gemiddeld bijna 6 knoop over de grond. Als de stroom mee is zitten we rond de 7 knopen en met stroom tegen rond de 5 knopen.

Het is avond geweest .....

Het is avond geweest …..

Iets na middernacht passeren we het windmolenpark in aanbouw ten Noordwesten van Borkum aan de noordkant. Nog steeds moeten de guardschepen moeite doen om jachten te weerhouden er dwars doorheen te varen, maar aan de noord- of zuidkant langs te varen.

...en de zon komt weer op. De tweede dag!

…en de zon komt weer op. De tweede dag!

Als het rond vijf uur weer licht wordt schrik ik een beetje van de steeds grotere pluim die uit de uitlaat komt en ik maak mij  eigenlijk best wel zorgen.  Een lichtgrijze tot lichtblauwe rookkolom is zo langzamerhand wel een meter of 10 lang geworden. Als ik de motor even zo’n 2600 toeren laat draaien verandert de kleur naar een donkerder blauw. Het geluid van de motor is echter in de loop van de tijd niet veranderd en ook de temperatuur en de oliedruk staan de hele reis onveranderd op dezelfde waarde. Zolang de temperatuur niet hoger wordt besluit ik maar door te blijven varen.

Iets voordat we de Jade en de Weser gaan passeren begint het erop te lijken dat we in een enorme mistbank terecht gaan komen. Alles wijst erop, en het weerbericht had het ook aangegeven. Ik zet de radar bij  om de schepen, die ik  om me heen nog kan zien, hierop te kunnen identificeren. Maar even zo snel als de bank eraan kwam is hij ook weer verdwenen.

We passeren dinsdagmorgen om 11:20 uur de groene ton Elbe 1, een uur na de kentering van uitstroom naar instroom, heel mooi dus. Langzaam aan begint de wereld kleiner te worden en de mist komt toch nog. We zien de tonnen steeds minder goed en het duurt niet lang dat de vrachtschepen beginnen te toeteren. Op zo’n snelstromende en druk bevaren zeegat word je daar niet vrolijk van,  temeer omdat we op de apparatuur grondsnelheden zien van boven de 10 knopen. In de buurt van Cuxhaven zit het echt potdicht, het zicht is nog geen 200 meter. We zien de kant niet hoewel we er vlak bij moeten varen en nemen het besluit niet verder te gaan, want ergens na Cuxhaven de Elbe oversteken vinden we onverantwoordelijk. Als we nog dichter naar de wal sturen zie ik masten in de jachthaven en stuur de eerstkomende haveningang in………. om te ontdekken dat ik verkeerd zit. Er is gelukkig ruimte zat maar we ontdekken al snel dat we te ver zijn doorgevaren. We zijn de Amerikahaven binnen gevaren waar de jachten liggen van de LCF (Liegegemeinschaft Cuxhaven-Fahrhafen).  We moeten helaas  een behoorlijk stukje tegen de stroom in terug. We maken stootwillen en landvasten alvast in gereedheid om hiermee klaar te zijn als we wel in de juiste jachthaven naar binnen gaan. Omdat we een Zweeds jacht zien liggen bij LCF bedenken we dat we hier ook wel eens kunnen proberen vast te maken. Er staat ook al iemand op de steiger die ons kennelijk even wil helpen om aan te leggen. Hij stelt zich voor als Heiko Reddingius, de voorzitter van de club. Uit zijn uitgebreid welkom blijkt dat we hier heel goed kunnen liggen.
Ik ben blij dat de motor kan worden uitgezet want ik vertrouw het helemaal niet. Ik constateer dat er koelvloeistof en olie moet worden bijgevuld, terwijl er ook weer koelvloeistof boven uit het expansievat is gelekt. Dit duidt weer op overdruk in het watercircuit! Een uurtje later komt een Nederlands jacht binnen waarvan we het echtpaar in 2011 al eens hebben ontmoet in Oskarhamn in Zweden. Omdat de man ook een technische achtergrond heeft beginnen we de zaken eens op een rijtje te zetten en mijn vrees dat het mogelijk de koppakking zou kunnen zijn, wordt door hem wel gedeeld.
Als ik bel met het revisiebedrijf zakt de stemming pijlsnel. Jan de Schiffart is een weekje op vakantie en telefonisch eigenlijk niet bereikbaar. Hij heeft een volle weekplanning voor de monteur achtergelaten. De dame die de kantoorwerkzaamheden verzorgt denkt dat ik tot maandag geduld moet hebben, terwijl het pas dinsdag is. Men is wel doordrongen van mijn probleem en beloven alles in het werk te stellen om ons te helpen.

Dit artikel is gepubliceerd in categorie 2013 - Het zit tegen.