De Faeröer eilanden


De gevaren route naar de Faeröer eilanden

 
Gebruik de muis om in te zoomen in de kaart. Klik hier voor een schermvullende afbeelding.

Klik hier voor foto’s van de overtocht naar de Faeröer eilanden

Stromness – Tvøroyri, di 27 juni 2017, 191zm  (totaal 1386 zm)

Van de bezoekende jachten zijn de vorige dag al meer dan de helft weggevaren,  een aantal naar Wick aan de oostkust van Schotland en een aantal naar Kinlochbervie aan de Schotse westkust of naar Stornoway op de Hebriden.  De meesten hebben AIS en daarop kun je zo prachtig mooi volgen waar ze naartoe gaan.
Wij vertrekken dinsdagmorgen voor de bijna 200 mijl naar de Faeröer eilanden. Het weerbericht is gunstig, zo’n 15 knopen de hele reis puur vanuit het oosten, dus iets ruimer dan halve wind. We vertrekken een uurtje voordat de stroom in de Hoy Sound keert en pikken nog net het laatste  restje westgaande stroom mee.
De overtocht gaat voorspoedig, alleen draait de wind tijdens de reis meer zuidoostelijk dan we graag willen. We hebben daarom vooral de laatste helft veel moeite om het voorzeil vol te houden, terwijl de boot ook behoorlijk rolt. De 15 knopen die de gribfiles aangeven moet het overgrote deel van de reis met 3 tot 6 knopen worden verhoogd. Wat wel weer prima klopt is de afnemende wind de laatste 80 mijl, van gemiddeld 18 knopen neemt de wind af tot minder dan 10 knopen.

Met als uitgangspunt een gemiddelde snelheid van 7 mijl lag mijn berekende aankomsttijd lange tijd rond half tien  woensdag morgen, maar uiteindelijk wordt het toch 12 uur voordat we achter ons anker liggen in de Trongisvágsfjørđur bij het plaatsje Tvøroyri op Suđuroy, het meest zuidelijke eiland van de Faeröer.

Ankeren bij het plaatsje Tvoroyri

Ankeren bij het plaatsje Tvoroyri

Een groot deel van de woensdagmiddag zijn we heel erg nuttig bezig: uitgestrekt met de ogen dicht.   De volgende dag, donderdag, ben ik druk bezig om een ‘onvolkomenheid’ van het lummelbeslag te verhelpen. Er zit beweging in de mastbevestiging. Onderweg had ik het beslag tijdelijk met sjorbanden gefixeerd. Gelukkig heb ik voldoende gereedschap en spullen bij me voor deze klus. Wij zijn wat dit betreft niet uniek, want tijdens gesprekken met andere zeilers hoor ik van soortgelijke problemen. Opnieuw ben ik ervan overtuigd dat het uiterst belangrijk is om goed over reparaties en noodoplossingen na te denken voor er lange tochten worden gemaakt.  De krachten die op het materiaal worden uitgeoefend, en zeker bij de grotere boten, zijn enorm. En afhankelijk zijn van de buitenwereld is, gezien de verhalen,  synoniem met lange wachttijden en forse bedragen. 

Tvøroyri – Tórshavn, vr 30 juni 2017, 33zm  (totaal 1419 zm)

Het is bladstil als we het anker ophalen en de fjøđur uitvaren. De motor moet ons het hele stuk naar Tórshavn voortstuwen. Aan zeilen hoeven we niet te denken. Zonder dat we het gepland hebben helpt de stroom ons ook driftig mee langs de eilanden Lítla Dímun,  Stóra Dímun en Sandoy.  Maar in de Skopunarfjøđur tussen Sandoy en  Stremoy staat de stroom dwars en we stromen geweldig naar het oosten. Ik herinner me deze sterke stroom nog heel goed van de reis in 2005 toen we juist naar het westen werden weggezet. Hilda moet een groot deel van het stuk tussen deze twee eilanden 40 graden uit de koers sturen om op het uitgezette koers lijntje te blijven. Zo gauw we echter tussen de eilanden  Stremoy en Nólsoy in de Nólsoyarfjøđur zijn is het van het ene moment op het andere ook weer gedaan met de dwarsstroom en het onrustige water. Interessant detail zijn de twee vissersscheepjes die precies op deze lijn aan het vissen zijn.

Tórshavn

Het is vol in de haven van Tórshavn en we kunnen nog juist aan de buitenkant van de gastensteiger vast maken. Ook een Franse 45 voeter die we al eerder in Kenlochbervie zagen ligt aan de buitenkant. De doorgang wordt wel nauw, maar er blijft nog juist voldoende ruimte over voor boten die er langs moeten ook al is het nogal precies manoeuvreren. Tijdens het aanmelden bij de haven dienst kregen we te horen dat we later op de dag bezoek zouden krijgen van de havenmeester voor alle formaliteiten. We zien echter niemand. Voor walstroom  kunnen we een plastic kaart  kopen bij een automaat aan de  kade, terwijl de wifi code mij welwillend door een van de Fransen wordt verstrekt.  De douches zijn nog gratis maar apparatuur voor een plastic toegangskaart is al geïnstalleerd.  Het slot in de deur ontbreekt alleen nog.
Er ligt nog een Nederlandse boot  in een van de boxen en het toeval wil dat we de opvarenden kennen. We zitten dan ook gezellig een tijd(je) bij elkaar om ervaringen uit te wisselen, reuze gezellig.

Klik hier voor foto’s van Tórshavn

Dit artikel is gepubliceerd in categorie 2017 - Westwaarts.