De Noorse Zuidkust

Farsund – Ankeren bij Mandal, ma 7 aug, 26 zm, 
Mandal – Ankeren Mortensholmen bij Lillesand, di 8 aug, 39 zm,
Lillesand – Dybvåg bij Tvedestrand, do 10 aug, 40 zm,
Dybvåg – Valle, vr 11 aug, 27 zm
Valle – Scandic Havne,Tjøme,  za 12 aug, 31 zm
 
 

 


De gevaren route langs de Noorse zuidkust

 
Gebruik de muis om in te zoomen in de kaart. Klik hier voor een schermvullende afbeelding.

Klik hier voor foto’s van de Noorse zuidoost kust

Farsund

De regen komt met bakken uit de lucht

We blijven een extra dag in Farsund. Het is een goede ligplaats en de regen die met bakken naar beneden komt is van een uitstekende  kwaliteit.  In Farsund komt een jongedame het liggeld ophalen, een unicum.  Zondag overhandig ik haar een splinternieuw briefje van 200 NOK nadat ik haar zaterdag vertelde dat zij mijn laatste Noorse geld kreeg.  Mijn opmerking ‘heb ik gisteravond zelf gemaakt’ brengt haar duidelijk en zichtbaar aan het twijfelen, heel even maar. Dan zegt ze, ‘dat heb je knap gedaan’ en we lachen beiden.

 Zondag komt er een Nederlandse boot met 4 jongelui voor ons liggen. Ze hebben een probleempje, want hun helmstok is over de eerste 20 cm gespleten en ze hebben geen lijm aan boord. In onze reservevoorraad heb ik drie soorten bruikbare 2-component lijmen  waaruit ze een keuze kunnen maken. Met lijm en schroeven  wordt de helmstok gerepareerd en daarna vertrekken ze weer om een ankerplekje te zoeken.  

 

Ankeren bij Mandal

Farsund: een prima plek

Op maandag 7 augustus vertrekken we pas na de middag vanuit Farsund naar Mandal. We moesten even wachten tot de regen over was en de harde wind was afgenomen. Het eerste deel van de tocht staat er nog  een stevige wind die later afneemt, maar we kunnen het hele traject zeilen. Het gaat van Mandal naar Lindesnes met bijna halve wind wel beter dan het laatste stuk naar Mandal met een afnemende achterlijke wind.

Kaap Lindesness, vandaag gemakkelijk


We weten van de tocht van 2015 bij Mandal een perfecte plek om te ankeren en we gaan daar weer naartoe.

De Deense boot op hetzelfde plekje

Als we in de buurt komen kan ik het nauwelijks geloven, maar dezelfde Deense boot die er op 3 augustus 2015 achter z’n anker lag, ligt er nu ook weer. De vorm en de rode striping vind je op geen andere boot.  Het is tegen zessen als we goed en wel achter het anker liggen. Ik bekijk na het eten nog even waar we de volgende dag naartoe gaan en daar blijft het bij wat de activiteiten betreft. 


Ankeren bij Mortensholmen (Lillesand) 

We zijn ’s morgens iets na achten al weer onderweg. In tegenstelling tot de dag ervoor is de wind oostelijk en zwak, onder de 10 knopen. We slalommen tussen vele eilandje door, een min of meer bekende route die we wel vaker hebben gevaren. We weten inmiddels ook waar we niet langs moeten gaan en één plek daarvan is  door Ny-Hellesund , een vaarweg tussen Monsøya en Helgøya. Hoewel we in het verleden er wel eens tussendoor gevaren zijn, varen we er nu netjes omheen omdat we het echt te nauw vinden.  

Soms kiezen we voor brede doorgangen

 We passeren Kristiansand en varen rond Stokken, passeren het ankerplekje van 2015 en varen door richting Lillesand waar ik een ankerplek heb geprikt. Als we in de buurt zijn en ik de nieuwste gribfiles nog eens bekijk is het plekje vanwege een komende winddraaiing minder gunstig en ik kies voor een meer beschutte plek: Mortensholmen. Onderweg daar naartoe,  elk risico vermijdend en uitsluitend op diep water varend, horen we opeens een akelig geluid en ik denk al aan een ‘grondberoering’, maar het is de lijn van een vissersbal die langs de kiel schraapt. Hoewel we  ongelofelijk scherp op ballen letten heb ik niets gezien.  We begrijpen het pas als we iets later rakelings voorbij een volgende bal varen die ongeveer 10 cm onder water zit.

Ankeren in Mortensholmen

In Mortensholmen liggen drie boten voor anker en wij kunnen er nog goed bij. We gaan echter weer anker op als een van de drie vertrekt en een beter plekje achter laat. De wind draait die nacht niet in de richting die de gribfiles aangaven en we hebben geen zin om weer te motoren. We blijven daarom de volgende dag in Mortensholmen, maar we verkassen toch weer een stukje om een betere zwaaicirkel te hebben.


Aan de kade in Dybvåg 

Als we van Mortensholmen vertrekken is er heel weinig wind. De meter wijst 4 knopen en soms minder. De richting kon ook al beter, vanuit het zuidwesten en dus van achteren. Dus weer een motordag, maar het is wel geweldig mooi weer. In 2010 hebben we in Dybvåg  bij Tvedestad eens een nacht aan een kade gelegen en zeven jaar later wil ik er nog wel eens een keer kijken.  

Het is ook echt niet zo moeilijk, met richtingwijzers op de vardes heb je immers geen plotter nodig

Tijdens de tocht er naar toe verwonder ik me hoeveel details van vorige tochten er nog scherp in je geheugen staan. Op veel plaatsen heb ik geen kaartplotter nodig maar weet precies waar we bakboord of stuurboord uit moeten. 

De natuur put zelfs kracht uit steen!

Als we Dybvåg  indraaien begin ik toch even te twijfelen, maar als ik de kade zie is het weer duidelijk. Het bordje met de mededeling dat er maximaal 2 uur lang mag worden aangemeerd is nog dezelfde en mijn Noors is niets verbeterd, dus ik begrijp er weer geen snars van wat er op het bordje staat. We parkeren de boot tegen de autobanden en brengen er een erg rustige nacht door. Er is nog voldoende plaats over voor een paar plaatselijke bootjes die hier passagiers halen en brengen.

Valle

Op onze standaard tijd vertrekken we weer uit Dybvåg en op deze zonnige dag zeilen we iets verder van de kust tot aan het langgerekte eiland Jomfruland.   Ik kies ervoor om net als in 2015 aan de landzijde langs het eiland te varen.

Zomaar een plaatje langs de Noorse kust

Het is een prachtig stuk water, maar vergeven van de onder en boven water rotsen, weinig erboven en veel meer onder water.  In 2015  vonden we het niet echt gemakkelijk maar de tweede keer moet het simpel zijn. Niets is minder waar, opnieuw is het lastig en is het nauwkeurig varen waarbij de plotter hard nodig is. In tegenstelling tot wat ‘normaal’ is  mag ik sturen en heeft Hilda  het tablet met de voorgeprogrammeerde route in haar handen  en corrigeert mij als ik niet  heel precies het geprogrammeerde lijntje volg. Wel erg plezierig om een tweede controlemiddel te hebben om na te gaan of we voldoende water onder de kiel houden.

Aangekomen in Valle varen we naar de dieseltank langs de steiger en vullen we de dieseltank weer bij. Zo kunnen we er weer even tegen want door de Zweedse scheren zal er wel weer veelvuldig worden gemotord.  De prijs valt dik tegen want pas bij het betalen blijkt dat het geen ‘marine diesel’ is en de literprijs  is dus bijna een kwart hoger dan wat we in Strusshamn betaalden.  We kunnen het er niet meer uithalen dus betalen we , maar vreemd blijft het wel een pomp aan het water en geen ‘marine diesel’. We blijven in Valle overnachten en zoeken uit hoe ver we noordelijk willen varen om de oversteek naar Zweden te maken. Nadat we rekening hebben gehouden met mogelijke ondiepten in de havens kiezen we voor Scandic Havne op Tjøme.

Scandic Havne, Tjøme.

De tocht naar  Scandic Havne kunnen we zeilen, waarbij we de kortste route volgen die automatisch door Navionics wordt gegenereerd. Regelmatig zeilen we dus weer tussen de rotseilandjes, maar in tegenstelling tot de dag ervoor is het een erg duidelijke route waar we steeds redelijk ver van de rotseilandjes verwijderd blijven. Bovendien wijzig ik de route handmatig als me een automatisch gekozen stukje niet bevalt.  We varen in zo’n geval rond rotseilandjes in plaats van tussen twee van deze eilandjes door.

Scandic Havne is behoorlijk vol, het is niet de modernste jachthaven en het is bovendien een motorboothaven. Ik tel vier boten met een mast in de haven. Dat betekent onder andere dat de stalen ‘vingers’ kort zijn en tot minder dan het breedste deel van de boot reiken, dus weinig ideaal. De haven biedt bovendien niet veel bescherming tegen de wind die dwars op de boxen staat. Er zijn maar weinig lege boxen en die zijn allemaal voorzien van rode bordjes, wat betekent dat we er geen gebruik van mogen maken.  Wij leggen daarom de boot aan de buitenkant van een boxen rij en liggen gedeeltelijk langs de vinger en verder ook langs het uiteinde van de steiger. Met de heersende windrichting liggen we ‘hogerwal’ en waaien van de steiger en de vinger af wat gunstig is om beschadigingen te voorkomen. 

’s Avonds lijkt het op de hoofdsteiger net een camping. De motorboten liggen aan beide zijden van de steiger achterwaarts in de boxen De hele steiger staat vol met barbecue’s,  campingstoelen en de tafeltjes ertussen zijn overladen met voedsel en aan drank geen gebrek. Het is een vrolijke boel, maar wel een beetje lastig om er nog voorbij te komen. 

Dit artikel is gepubliceerd in categorie 2017 - Westwaarts.