Reine – Stamsund

Tocht: Reine – Stamsund(68° 07′,4 N  – 13° 50′,9 E )

Vertrek: zo 17 juni 2012 09:16
Aankomst: zo 17 juni 2012 16:35
Afstand: 31 mijl (kruisend) van totaal 1305 mijl

 

De route

We spreken af als we zaterdagavond gaan slapen dat we om een uur of acht opstaan en dan gaan besluiten of we vertrekken, want eigenlijk liggen we prima in Reine. Ook hebben we nog geen vastomlijnd plan waar we naartoe zullen gaan. Ik zou graag willen gaan ankeren in Straumøya, aan de westzijde van de Nappstraumen op Flakstadøy, maar de weerberichten voorspellen regen en zeker maandag een behoorlijk harde wind. In dergelijke situaties is het plezieriger om aan de wal te liggen. In dat geval zullen we  kiezen voor Stamsund waar een goede drijvende steiger is.

Het weer: voor ons is ‘De gripfile’ belangrijk!

Als we opstaan waait het best stevig, maar volgens de gribfile  komt de wind bijna de hele dag uit het oosten en neemt na elf uur snel af in kracht. Dus een zeilwind en we vertrekken. Buiten de haven merken we dat de zeilen over stuurboord moeten en dat valt even behoorlijk tegen. Kruisen dus, terwijl de golven op de Vestfjorden ook stevig zijn. Teruggaan naar ons plekje in Reine?  Vergeet het maar, we zijn nu eenmaal onderweg en straks staat er geen wind meer.  Ik heb de genua uitgerold tot de tweede rode indicator, dus 25% weggereefd en ook het grootzeil is gereefd. En zo kruisen we langs de kust. Maar om een rechte koers aan te houden valt niet mee. De richting van de wind is wat veranderlijk, zeker als we in de buurt van de kust komen. Ook moeten we na de eerste slag eerder overstag als we willen omdat er voor ons iets hards en rotsig opduikt met zo’n ijzeren stang erop. Ter hoogte van de Nappstraumen merken dat we er in gezogen worden, dus maar weer overstag.  Als we er beiden van overtuigd zijn dat de wind aan het afnemen is, we zien regelmatig 10 en 11 knopen op de meter, gaat het rif eruit en de genua wordt ook wat verder uitgerold.

 

Edoch, Aeolus had er op zitten wachten. Zoals misschien bekend is: Aeolus houdt de winden opgesloten in een grot, en kan ze, als hij dat wil, uitzenden om wind te brengen. Al snel zien we de meter, die de ware wind meet, boven de 20 knopen uitkomen. De schijnbare wind, afgebeeld op de Close hauled meter, geeft dan rond de 26 knopen aan en dat is onze zeilwind. We zijn echter niet zo ver meer van Stamsund af en zijn met de laatste grote slag bezig. Daarom rol ik alleen de genua wat in. We varen iets verder door naar buiten zodat het laatste rak wat ruimer is dan hoog aan de wind en de HQ stuift naar Stamsund als een paard dat de haver ruikt. We halen de zeilen neer in de luwte van de haven.

 

     Marinetraffic heeft  de slagen die we hebben gemaakt netjes geregistreerd!

Marinetraffic heeft  de slagen die we hebben gemaakt netjes geregistreerd!

 

Als ik nog met de zeilen bezig ben roept Hilda me, want als ze naar binnen wil varen, waar op de kaartplotter de doorgang is, ziet ze dat we recht op een keiendam afgaan. Ik herinner me iets in de pilot te hebben gelezen: ‘Local authorities are working to open up a new fairway, scheduled for completion in 2011’. De ‘new fairway’ is 10 meter diep en we komen zonder kleerscheuren bij de drijvende steiger.

Dit is waar we volgens de plotter langs gevaren zijn: Over land!

Dit is waar we volgens de plotter langs gevaren zijn: Over land!

 

We blijven een dag in Stamsund liggen, goed voor een wandeling en een klimpartijtje. ‘s Avonds ga ik nog even kijken naar de aankomst van een Hurtigrutenboot die Stamsund aandoet op zijn kustreizen. Ik vind het een prachtig gezicht om zo’n grote boot vrijwel op de plek te zien draaien en daarna alle technische installaties te kunnen aanschouwen waarmee het aanleggen en afvaren gepaard gaan.

 

Dit artikel is gepubliceerd in categorie ↑ Van 65° tot de Kaap.